Nowoczesne pielęgniarstwo

        Nowoczesne pielęgniarstwo. Zastanawiałam się co te słowa oznaczają dla mnie. Jak ja postrzegam ten termin. Wiele osób nie wie, że pielęgniarstwo to nie służba, nie pomoc, a samodzielny zawód z ogromem odpowiedzialności. Krzywdzące są opinie ludzi i to nie głównie starszych, a w każdym wieku, że zajmujemy się tylko zmienianiem pampersów i karmieniem chorych. Czy to komukolwiek ujmuje? Nie. Jednak od razu na starcie ktoś chce nas zrównać z parterem. Chce pokazać, że się nie liczymy, że nie musimy mieć wiedzy. Trudno się więc dziwić, że tak nie wiele osób decyduje się na podjęcie szkoły i rozpoczęcie zawodu.

        Będąc na ostatnim roku studiów, kiedy zdobyłam pracę zawodową w dużym, wojewódzkim szpitalu i zaczęłam zarabiać na siebie, rozmawiałam z moimi koleżankami z liceum. Każda rozpoczęła swoją przyszłość w zawodzie medycznym, jednak na zupełnie innym szczeblu. Pomimo tego, że ja jedna zarabiałam całkiem dobrze, byłam w stanie się utrzymać, ba! nawet kupiłam sobie samochód za własne pieniądze, dziewczyny pytały dlaczego wybrałam ten kierunek? Dlaczego tak zmarnowałam swoją przyszłość, a przecież dobrze się uczyłam, byłam zaradna, mądra. Przykro było mi słuchać jak postrzegają nasz zawód. Jeszcze bardziej było mi przykro, że musiałam tłumaczyć im, jak trudne i wymagające poświęcenia były moje studia.

       Rozpoczęłam pracę w świetnym miejscu. Na początku marzyłam o pracy na pediatrii. Trafiłam na ortopedię. Musiałam nauczyć się wielu rzeczy i uczę się nadal. Pracuje ze starszymi pacjentami, wymagających pomocy przy każdej czynności oraz z młodymi ludźmi, po ciężkich wypadkach. Udzielam wsparcia fizycznego, psychicznego i duchowego. Pilnuję podstawowych parametrów i karmię kilka razy dziennie. Rozpoznaje pierwsze symptomy zawałów, wstrząsów, krwawień z przewodów pokarmowych. Myję pacjentów i przebieram. Zakładam opatrunki i oceniam rany pooperacyjne. Edukuję co mają robić potem. Wspieram, kiedy młoda dziewczyna straci palce u dłoni. Pomagam kiedy starsza Pani nie może utrzymać kubka herbaty w ręce. Chodzę na każdy jeden dzwonek, który czasami włączany jest tylko to, żeby poprawić kołdrę pacjentowi. Toczę krew na ratunek, bo po wypadku młody 18 latek ma krwawienie z powodu wielu urazów. Tłumaczę rodzinie, że to nie moja wina, że pacjent nie został zoperowany. Wspieram pacjentów, którzy boją się zabiegu i znieczulenia. Wzywam lekarzy, bo zauważam, że pacjent ma niepokojące objawy. W międzyczasie dokonuje pomiarów wszystkich parametrów. Prowadzę dokumentację z uwzględnieniem wszystkich czynności jakich dokonałam przy pacjencie, oraz obserwacji. To wszystko dzieje się na jednym dyżurze. Czasami o 2 w nocy. Muszę być w pełni świadoma i trzeźwa. Bo każdy mój błąd, przeoczenie, zbagatelizowanie może okazać się krzywdzące dla pacjenta. I nie ważne, że skończyłam magistra, licencjat, liceum czy szkołę policealną. Jestem pielęgniarką. I jestem z tego dumna.